دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
                   مگرش هم زسر زلف تو زنجیر کنم
                                  با سر زلف تو مجموع پریشانی خود
                                                 کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم 

همیشه فکر می کردم وقتی می خوام بشمرم باید بگم ٬ یک - دو - سه  و همینجوری برم بالا تا به صد برسم ..... 

اما یه روز بهم گفت : بشمر ! گفتم یک - دو - سه - و رفتم تا بالا تا رسیدم به صد !  

تموم که شد گفت حالا برعکس بشمر ! 

گفتم : صد - نود و نه - نود و هشت - نود و هفت و شمردم تا اومدم پایین ! 

به صفر که رسیدم دیدم هنوز عدد برای پایین رفتن هم هست منفی یک - منفی دو - منفی سه ؛  

نگاهی کرد و بهم گفت : اگر همون اول از صفر شروع کرده بودی حواست و جمع می کردی الان اینقدر تعجب نمی کردی! 

  من از دست غمت مشکل برم جان 
                                                   ولی دل را تو آسان بردی از من

خیال روی تو در هر طریق همره ماست  

                     نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست  

                                     به رغم مدعیانی که منع عشق کنند 

                                                     جمال چهره تو حجت موجه ماست 

 بار الها ! 

:: همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس ..... که دراز است ره مقصد و من نوسفرم ::

ببین که سیب زنخدان تو چه می گوید  

                                     هزار یوسف مصری فتاده در چه ماست

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم 

                    لطف ها می کنی ای خاک درت تاج سرم 

                                               دلبرا بنده نوازیت که آموخت بگو 

                                                          که من این ظن به رقیبان تو هرگز نبرم 

گفت : تو توی چه زمانی معمولا زندگی میکنی؟ 

گفتم : زمان حال! 

گفت : ضرر می کنی! 

گفتم: چرا؟ 

گفت : سود توی زندگی در آینده است! 

گفتم : اشتباه می کنی! 

گفت : یه نگاه به خودم و خودت بکن! 

گفتم: که چی ؟ 

گفت: من از تو خیلی جلوترم! 

گفتم : رو چه حسابی؟ 

گفت : رو حساب فاصله! 

گفتم: آینده یعنی این ؟ 

گفت : یعنی غیر از این؟ 

گفتم : آره ! 

گفت : چطور؟! 

گفتم : مطمئن باش سود من بیشتر از تو هستش! 

گفت : یعنی چی ؟ 

گفتم : یادت باش آینده تو گذشته منه!! 

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس 

                                که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

مرا می بینی و هر دم زیادت می کنی دردم 

                      ترا می بینم و میلم زیادت می شود هر دم 

                                             به سامانم نمی پرسی چه سر داری  

                                                         به درمانم نمی کوشی نمی دانی مگر دردم 

پرسید : تا حالا با عشق وقتت و تلف کردی؟ 

پرسیدم: تو تا حالا عشق تلف شده داشتی؟ 

پرسید: تا حالا با عشقت وقتی رو تلف کردی؟ 

پرسیدم: تا حالا عشق کسی رو تلف کردی؟ 

من جوابی نداشتم اما یه دنیا جواب پشت نگاهش بود. 

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و برگردی 

                                                    گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

از تو ای عشق در این دل چه شرر ها دارم 

                  یادگار از تو چه شب ها چه سحرها دارم 

                                      با تو ای راهزن دل ، چه سفرها دارم 

                                                      گرچه از خود خبرم نیست ،‌خبرها دارم 

گفت : از چی تعجب کردی؟ 

گفتم : از این تاریخ.....! 

گفت : چرا؟! 

گفتم: همیشه فکر می کردم مجنون عاشق لیلی بوده! 

گفت : مگه غیر از اینه؟! 

گفتم : آره چون من چیزی غیر از این و دارم می بینم! 

گفت : چطور ؟! 

گفتم: نمی دونم ولی یا این داستان ها اشتباهن یا من درست نمی بینم. 

آری ای عشق تو بودی که فریبم دادی  

                                            دل سودازده ام را به حبیبم دادی